buna inanıyorum demiyorum. bunu biliyorum diyorum. Allah'ın varlığına inanmıyorum — Allah'ın var olduğunu biliyorum.

mustafa raporu üçüncü kez okudu. gözlüğü çıkarıp taktı, sanki kâğıttaki yazı ışığa göre değişirmiş gibi. değişmedi. "alzheimer, erken evre."

kişisel gelişim kitapları iki ayrılır.

yaşayacaklarımız biz doğmadan önce yazılıysa, özgür irademizi nereye koyacağız? özgür iradeyi işin içine katınca, önceden yazılmış bir şey nasıl gerçekleşebilir?

belki de olgunlaşmak dediğimiz şey tam olarak budur: alkışa muhtaç olmadan sahnede durabilmek. mevlana'nın sözündeki gibi; "pişmek."

bilim bize hep "nasıl" diye cevap veriyor "neden" sorusunu hep boş bırakıyor.

41 yaşıma girdim ve artık sanırım benim de söyleyeceklerim olabilir. benim çok doğru değerlerim vardı. o kadar doğruydu ki sarsılmazdı.

Peki sen hiç kendi hayatının kahramanına sordun mu? O nerede hata yapıyor, nerede yanılıyor?

beni ancak gerçek sigara “bağımlıları” anlayabilir. diğerleri sadece yazıyı “bir kaç kere daha” okuyabilir.

benliğin farkına varmak. gözleriyle ellerini takip edip hareketlerini izlemek. orada olduğunu hissetmek. sadece kendisini değil kendisi gibi başkalarının olduğunu da keşfetmek.

İnsanın en büyük körlüğü kendi potansiyelini sadece iyilik diye düşündüğü şeyler üzerinden tanımlamasıdır.

eski eşimle çok kavga ederdik. ama yine de onu severim. onu üniversitenin ilk yılında tanıdım. çok güzel bir kadındı.